เริ่มต้นด้วยเสียงพื้นฐานสามแบบ ได้แก่ กลองเบสที่เกิดจากการดันลมออกผ่านริมฝีปากที่ปิดสนิทเหมือนออกเสียง 'บ' หนักๆ กลองสแนร์ที่เกิดจากการดันลมออกผ่านฟันเหมือนเสียง 'ค' หรือ 'ท' และไฮแฮทที่เกิดจากเสียง 'ท' หรือ 'ทส' ที่เร็วและเบาใกล้ด้านหน้าปาก เพราะเสียงทั้งสามนี้เป็นพื้นฐานที่จังหวะเกือบทุกแบบถูกสร้างขึ้นมา ฝึกแต่ละเสียงอย่างช้าๆ และแยกกันก่อนที่จะรวมเข้าด้วยกัน เพราะการเร่งรีบไปสู่จังหวะแบบเต็มรูปแบบโดยไม่มีเสียงเดี่ยวที่มั่นคงมักจะทำให้ได้จังหวะที่ขุ่นมัวและไม่ชัดเจน แทนที่จะเป็นการแยกเสียงที่คมชัดซึ่งบีทบ็อกซ์ที่ดีต้องการ อัดเสียงตัวเองด้วยโทรศัพท์เป็นประจำ เพราะบีทบ็อกซ์ฟังดูแตกต่างในหัวของคุณเองเมื่อเทียบกับที่ผู้ฟังได้ยิน และการบันทึกเสียงเป็นวิธีเดียวที่เชื่อถือได้ในการจับเสียงที่เบาเกินไป แข็งกร้าวเกินไป หรือจังหวะไม่ตรง ฝึกทำเสียงทั้งตอนหายใจเข้าและหายใจออกเพื่อให้คุณสามารถสร้างจังหวะได้ทั้งสองแบบของการหายใจ เพราะการทำเสียงเฉพาะตอนหายใจออกจะบังคับให้เกิดช่องว่างที่น่าอึดอัดในจังหวะทุกครั้งที่คุณต้องหายใจเข้า ผ่อนคลายกรามและลำคอขณะฝึกซ้อม เพราะความตึงเครียดในบริเวณเหล่านี้เป็นสาเหตุทั่วไปของเสียงแหบหรือเจ็บคอหลังจากฝึกซ้อมนานๆ เพิ่มเสียงเบสหรือฮัมเสียงร้องก็ต่อเมื่อเสียงกลองพื้นฐานสามแบบเป็นไปโดยอัตโนมัติแล้วเท่านั้น เพราะการพยายามเพิ่มทำนองก่อนที่พื้นฐานจังหวะจะมั่นคงมักจะทำให้ทั้งสองส่วนพังทลายลง