ใช้ลูกโป่งยาวเรียวที่ทำมาสำหรับการบิดโดยเฉพาะ แทนที่จะเป็นลูกโป่งกลมสำหรับงานปาร์ตี้ทั่วไป เพราะลูกโป่งทั่วไปจะแตกเมื่อบิดแน่นๆ และมีความยาวไม่พอที่จะสร้างส่วนต่างๆ ของร่างกายแยกกัน เหลือลูกโป่งที่ยังไม่พองไว้สักสองสามเซนติเมตรที่ปลายก่อนผูก เพราะลูกโป่งที่พองเต็มที่จะไม่มีพื้นที่เผื่อและจะแตกทันทีที่คุณพยายามบิดมัน ดันอากาศไปทางปลายที่เปิดอยู่ก่อนการบิดแต่ละครั้ง แทนที่จะดึงลูกโป่งให้ตึง เพราะการบังคับให้ส่วนที่พองเกินไปบิดตัวเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการแตก ล็อกการบิดแต่ละครั้งโดยพับส่วนที่บิดแล้วเข้ากับส่วนถัดไปก่อนปล่อยมือ เพราะการบิดเพียงครั้งเดียวจะค่อยๆ คลายตัวเองและรูปทรงจะพังลง เริ่มต้นด้วยสัตว์ง่ายๆ อย่างสุนัข ที่ทำจากลูกโป่งยาวหนึ่งลูกแบ่งเป็นหัว หู คอ ขาหน้า ลำตัว และขาหลัง เพราะมันสอนวิธีการบิดพื้นฐานทุกแบบที่ใช้ในแบบอื่นๆ เกือบทั้งหมด ฝึกด้วยที่สูบลมแทนการเป่าลูกโป่งด้วยปากในช่วงงานฝีมือที่ยาวนาน เพราะที่สูบลมช่วยถนอมปอดของคุณและทำให้คุณเป่าลูกโป่งได้ขนาดสม่ำเสมอทุกครั้ง